Katrien Van de Sompel

Vanuit de verhalen van mijn grootmoeder, die naaister was, ga ik op zoek naar een visualisering van haar herinneringen. Want herinneringen zijn onderhuids aanwezig en niet zichtbaar. Herinneringen komen naar boven door een verhaal, een geur, een geluid, foto’s of voorwerpen. We dragen ze mee als onzichtbare bagage, maar hoe zien ze eruit als we ze naar boven halen?

Wat is een herinnering? Herinneringen ziten in ons hoofd en wordt gevormd, vervormd. Ze worden herbeleefd en herverteld. Herinneringen zijn handelingen, woorden, gebaren opgeslagen in ons hoofd. Maar verwerken we die niet wanneer we dromen? Zijn herinneringen dromen of dromen herinneringen?
Herinneringen kunnen ook een leegte opvullen, als een wapen om de vergankelijkheid tegen te gaan, als een houvast. Herinneringen worden verhalen, worden herhaald, leiden hun eigen leven, worden geïnterpreteerd en worden autonome beelden.

In Louise Bourgeois’ werk staat de herinnering centraal. Op haar manier maakte zij haar herinneringen zichtbaar. Die herinneringsarbeid inspireerde me tot het maken van de collectie.