Ellen Lloyd
Personnage éclaté - De zoektocht naar een 'ik' in een vaste beeldtaal
‘U zei dat zo iemand zich een eigen werkelijkheid schept’, zei Veronika. ‘maar wat is de werkelijkheid?’
‘Ze is datgene wat ze volgens de meerderheid hoort te zijn. Ze is niet perse de beste en ook niet de meest logische, maar stemt overeen met wat collectief als wenselijk wordt ervaren. Zie je wat ik om mijn nek heb?’
‘Een stropdas.’
‘Heel goed. Je antwoord is logisch, het past bij een normaal iemand: een stropdas! Maar een gek zou zeggen dat ik een gekleurde doek om mijn hals heb, een belachelijke, nutteloze lap die op een ingewikkelde manier is geknoopt, een ding dat me hindert als ik mijn hoofd beweeg en dat de luchttoevoer naar mijn longen belemmert. En als ik niet oplet wanneer ik in de buurt van een ventilator ben, word ik misschien wel gewurgd door die lap.
Als een gek me zou vragen waar een stropdas toe dient, zou ik moeten zeggen: absoluut nergens toe. Een sieraad is het ook niet echt. Vandaag de dag is het een symbool van slavernij geworden, van macht, van afstandelijkheid. Het enige nut dat een stropdas heeft, is dat je hem bij thuiskomst af kunt doen en dat je je dan bevrijd voelt, bevrijd van iets waarvan we niet eens weten wat het is.’
- Paulo Coelho
Hoe dun is de grens tussen ‘waanzinnig’ en ‘doodnormaal’? Wat tonen we van onszelf aan de buitenwereld? En welke rol speelt mode in deze constante wisselwerking tussen tonen en verbergen?
Vertrokken vanuit het klassieke mannenpak ben ik in mijn afstudeerproject ‘Personnage éclaté’ op zoek gegaan naar de verschillende individuen die zich onder deze vaste architectuur schuilhouden. Door middel van collages ben ik de versnippering in onze persoonlijkheid gaan bestuderen, stuk voor stuk zijn we nu eenmaal allemaal individuen met vele ‘ikken’ die naargelang een bepaalde situatie opduiken of verdwijnen…
In mijn zoektocht ben ik doorheen verschillende lagen terecht gekomen in de ‘onderwereld’ van het mannenpak. Verscholen onder de strakke cocon, fungeert het ondergoed als een soort filter tussen ‘binnen en buitenwereld’. Het vormt de onzichtbare grens tussen tonen en verbergen, tussen 'waanzinnig' en 'doodnormaal'...
