Veerle Frissen

À travers les brumes

“… wat heeft een mens zijn ogen toch hard nodig, zien, zien, al waren het maar wat vage schaduwen, voor een spiegel staan, kijken naar een wazige donkere vlek en kunnen zeggen, dit is mijn gezicht, al wat licht heeft is niet van mij.”

Uit José Saramago’s “De Stad der Blinden”

De gretigheid waarmee zienden dagelijks als vanzelfsprekend banale en fascinerende beelden uit de wereld opnemen, maakt ze in veel opzichten onbewust afhankelijk van onze hoofdzakelijk op beelden gerichte cultuur. Hoe zou het leven van mensen met een visuele beperking eruitzien die dagelijks in een mistige wereld rondlopen en zich moeten beroepen op andere zintuiglijke indrukken dan zienden?
Zo kwam ik op het idee om een aantal blinde en slechtziende personen een wegwerpcamera te geven waarmee ze alle dingen die ze mooi en waardevol vinden of die ze denken te missen, kunnen fotograferen om ons zo een blik te gunnen op hun leven van alledag.
Aan de hand van deze foto’s en de persoonlijke verhalen die er werden bij verteld, heb ik geprobeerd een eigen voorstellingswereld te scheppen waarin ik de werkelijkheidsbeleving van blinde en slechtziende personen in beelden probeer uit te drukken en de gevolgen tracht te beschouwen van hoe het leven met een visuele beperking er kan uitzien.