satomi kawamura
Een dromerig boek
Mijn opa vertelde me altijd over wat hij had meegemaakt. Een verhaal over de oorlog, een verhaal over de verloren tenen van zijn rechter voet op de treinrails en het verhaal over die keer dat hij de Acheron zag enz. De verhalen die ik gehoord heb toen ik 5 jaar oud was, zijn onduidelijk in mijn memorie en blijven voortleven. Met mijn fantasie heb ik die onduidelijke stukjes vrij ingevuld. Het verhaal van mijn opa is dus eindeloos. Het is zoals een beeldhouwwerk met een ontbrekend uiteinde van de arm. Ik vind het mooi.
“Een dromerig boek” gaat over ik. Ik stel mijzelf aan de kijkers voor in mijn kunsttaal. Ik schrijf tekst met draad. Mijn taal is niet gecodeerd, het is geen regel-taal. Een natuurlijke taal is duidelijk, maar niet universeel. Mijn taal is onduidelijk, vaag en abstract, maar praat met de gelijkheid naar iedereen. . Net zoals het oneindige verhaal van mijn opa is de betekenis van mijn taal veranderlijk (dynamisch) omdat ze ontstaat vanuit de zintuiglijke en emotionele waarneming van de kijker .
A dreamy book
My grandfather used to tell me about all the things he had been through. A story about the war, a story about how he lost the toes on his right foot on the trainrails, a story about the time he saw the Acheron and so on. The stories that were told to me when I was 5 years old, are unclear in my memory and live on forever. The stories of my grandfather are therefore incomplete and infinite. It’s like a sculpture missing an arm. I love it.
“A dreamy book” is all about me. I present myself to the viewers in my artistic language. I write verses with tread. My language isn’t coded, it’s not limited by grammar. A natural language is clear and simple, but not universal. My language is unclear, vague and abstract, but appeals to everyone equally. Just like the infinite story of my grandfather the meaning of my language is dynamic because of the emotional and sensual perceptions of the viewer.
