Kato Six

Vanuit mijn herinnering aan bepaalde plaatsen probeer ik ruimtes te reconstrueren. De ruimtelijke reconstructies die te zien zijn op de mastertentoonstelling zijn de huizen waar ik gewoond heb als kind. Het gaat om lege ruimtes. Enerzijds omdat ik verhuisd ben en die plaatsen leeg heb achtergelaten, maar anderzijds refereert die leegte ook aan de titel van het werk: 'the day I could see the attic was a very big disappointment'. Tot ik zes of zeven jaar was had ik een zeer levendige fantasie over wat er op onze zolder zoal te vinden was. Dit was zo omdat ik die zolder nog nooit werkelijk had gezien. De zolder was voor ons verboden terrein aangezien we in een heel oud huis woonden en de zolder eigenlijk dreigde in te storten. Ze was ook enkel bereikbaar via een ladder door een gat in het plafond. Stiekem de zolder betreden was dan ook niet zo eenvoudig. Op een dag had m'n moeder beslist om mij dan toch eens door dat gat omhoog te steken zodat ik kon zien of mijn ideeën over de zolder overeenstemden met de realiteit. Helaas. De teleurstelling was groot. Mijn grote dromen over alle schatten op onze zolder en de ontelbare stukken speelgoed die daar al sinds enkele jaren op mij lagen te wachten bleken één groot hersenspinsel. De zolder was leeg.
Aan de hand van dergelijke verhalen en hoe ik mij ons huis herinner probeer ik films te maken die een soort virtuele ‘toegang’ geven tot het verleden. De toeschouwer kan als het ware binnen treden in mijn geheugen. Niet de daadwerkelijke plaats is te zien, maar wel mijn herinnering eraan. Het gaat dus grotendeels om fictie. Uiteindelijk gaat het werk niet zozeer om een verhaal, maar eerder om een sfeer. De verhalen zijn een aanleiding om een onderzoek te doen naar een verbeelde ruimte.