Elias Heuninck

Door anders naar de ruimte rondom te kijken verandert de ervaring van deze ruimte. Kantel al fietsend je hoofd zo dat de kruin naar voren wijst en je gezicht naar opzij kijkt. Opgepast, er is kans dat je wat gaat zigzaggen, maar een verrassend nieuw landschap doemt op. Door deze nieuwe manier van waarnemen verdwijnen de bomen, het gras, het weggetje en al de andere dingen die het landschap vormen en wordt er plaats vrijgemaakt voor een ervaring die vrij is van onmiddellijke interpretatie. Het wordt een intrigerend geheel van vorm, volume, textuur en beweging. Alsof je in een andere ruimte bent—je kent deze ervaring misschien wel van de ontdekkingstochten met de microscoop of telescoop. De nieuwe gevoeligheid in het kijken maakt diepte, en het onderscheid van wat voor en achter is, als een visueel element zichtbaar, alsof je de diepte zelf kan 'zien'. De ruimte lijkt een andere maat te krijgen en je wordt je bewust van de tactiele kwaliteiten ervan. Het lijkt er op dat je nu méér kan zien, of diéper kan waarnemen, alsof je kijkt met nieuwe zintuigen, zoals de vlieg met zijn facetogen een heel ander beeld van de ruimte moet krijgen, of zoals de bij, die uv-licht kan zien, zijn omgeving waarneemt in een ander spectrum. Dit kan een uitnodiging zijn tot het genieten van de nieuwe manier waarop het landschap aan jouw gekantelde hoofd verschijnt.

Elias Heuninck's werk situeert zich in het beeldend onderzoek naar de mediatie van het landschap en de transformatie die daarmee gepaard gaat. Maar ook, en vooral, de transformaties die in het moment van de mediatie mogelijk worden. Hij toont drie werken die elk op hun eigen manier het idee van het hedendaagse landschapsbeeld aftasten.